Sprawczość i akceptacja rzeczywistości

Mili mężczyźni mają często problem z radzeniem sobie z rzeczywistością. Uważają, że nie mają żadnej siły sprawczej i wszystko, co im się przydarza – jest zależne od czynników zewnętrznych – losu, szczęścia. Jest to nic innego jak uciekanie od odpowiedzialności i granie ofiary. Tak jest najprościej – zamiast brać przeciwności losu na klatę, to lepiej przed nimi uciekać. Problem jest taki, że te przeciwności nie znikają, gdy przed nimi uciekasz – one nadal Cię gonią, tylko robią się coraz większe. W książce Glover wskazuje na ten schemat zachowań miłych facetów i podaje rozwiązanie jak je zmienić. Odzyskanie sprawczości polega na:

• poddaniu się,
• przyjęciu rzeczywistości,
• wyrażaniu uczuć,
• stawianiu czoła lękom,
• budowaniu integralności,
• stawianiu granic.

Powyższe zachowania są przeciwnością zachowań Miłych Facetów, którzy najczęściej:

• nie podejmują ryzyka,
• tłumią uczucia,
• unikają problemów i trudnych sytuacji,
• dbają o to, by nie naruszyć równowagi.

Już nie raz pisałem na blogu – świat należy do odważnych, decyzyjnych i zdyscyplinowanych mężczyzn, a nie do ofiar, które uważają, że nie mają żadnej siły sprawczej w rękach.

Nie musisz udawać kogoś kim nie jesteś

Mężczyźni z syndromem Miłego Faceta, często starają się udawać kogoś, kim nie są, bo uważają, że bez „udawania” – nikt ich nie zaakceptuje. Tymczasem jest to błędny schemat, który utrzymuje się najczęściej od dzieciństwa. Wpływ na to ma brak akceptacji w domu – zwykle przez rodziców. Dziecko powinno być akceptowane takim, jakie jest, powinno wiedzieć, że jest wartościowe – bez zewnętrznej wartości dodanej. Niestety często surowi ojcowie chwalą synów tylko wtedy, gdy oni coś osiągną. Przez to dziecko jest niewidoczne na co dzień i dostrzegane tylko wtedy, gdy zdobędzie „medal”. I potem w dorosłym życiu objawia się to przykładowo tym, że wchodzisz na Tindera a tam brak par i już uważasz się za nie wartościowego gościa. Podchodzisz do jednej dziewczyny – nie dostajesz numeru i już uważasz się za podczłowieka. To bardzo toksyczne i trzeba przerwać ten schemat myślowy. Musisz zdać sobie sprawę z kilku prawd:

• nie jesteś złym człowiekiem,
• nie musisz nic robić, by zdobywać cudzą aprobatę,
• nie musisz ukrywać rzekomych wad czy błędów,
• ludzie mogą kochać Cię takim, jakim jesteś.

To często dla wielu mężczyzn szok. Jak to takim, jakim jestem? Dokładnie takim. Nie musisz odziewać maski, wystarczy być sobą. Niezależnie czy jesteś ekstrawagancki, szalony czy bardziej wycofany. Jesteś unikalny z takim zestawem cech. Ludzie, którzy pasują do Ciebie, pojawią się i pozostaną w Twoim życiu, reszta nie ma znaczenia.

Chrzanić aprobatę innych, niech spie*dalają

Mili Faceci myślą, że muszą uzyskać aprobatę innych, sprawić by inni ich polubili. To mit. Zawsze zaczynając znajomość z kimś – a szczególnie z kobietą, zwróć uwagę na swoje myśli. Czy próbujesz na siłę wzbudzić sympatię? Czy boisz się być sobą, bo martwisz się, że to odstraszy rozmówcę? Jeśli tak, to są to cechy, które mocno korelują z Miłymi Facetami.

Mili Faceci uważają, że najlepszą formą akceptacji jest seks – jeśli kobieta godzi się na seks, to jest to dla nich potwierdzenie wartości. W przypadku gdzie mężczyzna z poczuciem wartości na stabilnym poziomie ma gdzieś, czy ten seks będzie miał czy nie – bo wie, że jest atrakcyjny i może go znaleźć gdzie indziej, jeśli będzie chciał. Wie też, że jeśli w danej chwili kobieta nie ma na niego ochoty, to nie jest to dla niego sytuacja wymagająca interwencji. Dla Miłego Gościa wręcz przeciwnie. Jeśli kobieta nie odpisuje mu dłużej – wpada w furię i kompleksy. Jeśli kobieta nie ma humoru i nie chce uprawiać seksu, Miły Facet czuje wewnętrzną potrzebę naprawy sytuacji. Próbuje natychmiast poprawić kobiecie humor, przyrządza kolację, wymyśla jakiś wypad do kina – wszystko po to, by przywrócić STABILNOŚĆ – sobie, swojej samoocenie. W tej sytuacji wystarczy po prostu zając się sobą i swoimi potrzebami – a kobieta najwyżej do nas dołączy. Jeśli nie – jej strata.

Stawianie kobiet na piedestale – cecha (Nie)miłych gości

Mili Goście często stawiają kobiety na piedestale, co jest błędem. Od miłości do nienawiści bardzo krótka droga. Dlatego, gdy kobieta nie spełni oczekiwań, jakie narzucił jej Miły Facet, ten od adoracji przejdzie do nienawiści. Stawianie kobiet na piedestale to droga pełna frustracji – nie warto tego robić. Kobieta to nie jest potwierdzenie Twojej wartości. Kobieta jest tylko i wyłącznie dodatkiem do życia. Żadna nie jest Ci nic winna.

Dlatego tak często powtarzam – najpierw ogarnij swoje życie, a potem bierz się za kobiety.

Zastanów się – gdybyś nie przejmował się tym, co ludzie o Tobie pomyślą, co zmieniłbyś w swoim życiu? Gdybyś miał gdzieś aprobatę kobiet – jak zmieniłyby się Twoje relacje z nimi? Gdyby potrzeba posiadania kobiety została zastąpiona niezależnością – jak wyglądałyby Twoje relacje damsko męskie? To dlatego tak często powtarza się „miej wyjebane, a będzie Ci dane”. Ilekroć próbuję coś zrobić, jakiś projekt i zamiast na nim, skupiam się na tym, jak ludzie go odbiorą, czy im się spodoba – popadam w paranoję i perfekcjonizm. Przez to efekty mojej pracy nie są zadowalające. Natomiast gdy potem zmieniam myślenie i mówię sobie w duchu – chrzanić to, idę to zrobić, po prostu – efekty są niesamowite.

Najpierw ja – stawianie siebie na pierwszym miejscu

Mili Faceci często zapominają, że to oni są najważniejszą osobą w swoim życiu. Nigdy nic i nikt tego nie zmieni. Niestety z racji tego, że Mili Faceci często nie byli akceptowani w okresie dojrzewania przez najbliższe otoczenie – mają wgrane nieprawidłowe schematy myślowe. Wydaje im się, że będą lubiani i poważani tylko wtedy, gdy zadowolą innych. Wydaje im się, że z nimi jest coś nie tak. Dlaczego? Ponieważ często nie byli akceptowani przez rodzica/rodziców – żeby zdobyć przychylność, musieli coś zrobić – dopiero wtedy byli „OK”.

Jednak to – mówiąc kolokwialnie – gówno prawda. Nie musisz nic robić, żeby być akceptowanym. Naprawdę – możesz mieć zły dzień, możesz mieć swoje zdanie odmienne od innych, możesz mieć inne priorytety. Nie jesteś nikomu nic winny. Nie musisz załagadzać konfliktu. Na samej górze drabinki jesteś Ty, a potem są inni ludzie. Nie ma znaczenia, jak bardzo kochasz swoją rodzinę czy kobietę. Nie zaburzaj tej hierarchii, ponieważ nikt nie chce być ważniejszy od Ciebie w Twoim życiu – nikt. A jeśli pozwolisz, by ktoś inny stał na górze tej drabinki, szybko przekonasz się, jak fatalne będą konsekwencje. Jeśli pozwolisz komuś zająć Twoje miejsce, to przestaniesz być silnym mężczyzną – a nikt nie potrzebuje Cię tutaj słabego.

Podejmuję tę decyzję bo jest dobra dla mnie – nie musi taka być dla Was

Gdy stoisz za sterem swojego życia (kierujesz się zdrowym egoizmem) – odzyskujesz sprawczość. To Ty podejmujesz decyzje, nie Twoja żona, dziewczyna, rodzina czy przyjaciele. Ty. Nie potrzebujesz komitetu do podejmowania decyzji, sam doskonale sobie poradzisz. Jedne decyzje okażą się trafione, inne nie – ale to normalne, takie jest życie.

Pewnie znasz to, gdy otoczenie wie lepiej od Ciebie jaki zawód powinieneś wykonywać, jakim samochodem jeździć. Ja to znam doskonale. Jednak mam w sobie tak ogromną potrzebę niezależności, że ilekroć ktoś sugeruje mi co powinienem zrobić – natychmiast odpalam – „ok, ale ja zrobię po swojemu, to moje pieniądze”. Tak było, gdy kupowałem Brerę – wszyscy uważali, że to bezsensu kupować taki samochód i lepiej kupić najtańsze Cinquecento. Zrobiłem po swojemu – ja jestem zadowolony i szczęśliwy z tym wyborem, a oni? Szczerze mam wyjebane czy im się to podoba, czy nie, muszą oglądać ten samochód i zaakceptować fakt, że nie interesowała mnie ich opinia. To przykład jeden z wielu, ale wiesz co mam na myśli – Twoje potrzeby są najważniejsze. Ty wiesz, czego chcesz, to Twoje decyzje. Im więcej ich podejmujesz, tym większą masz sprawczość w rękach.

Podsumowanie zasad

1. Zaakceptuj rzeczywistość i odzyskaj sprawczość – zacznij podejmować decyzje – z pełną odpowiedzialnością. Nawet jeśli będą błędne, poczujesz władzę.
2. Przestań udawać kogoś, kim nie jesteś. Nie chodzi o zaprzestanie rozwoju. Jeśli jesteś mówiąc kolokwialnie – pizdą – to pracuj nad sobą, żeby odzyskać siłę. Jednak nie musisz odziewać maski przy innych ludziach. To w jaki sposób się śmiejesz i jakie masz poglądy – jest w porządku. Przestań udawać, by inni Cię zaakceptowali. Zmień podejście – to Ty decyduj, czy inni będą pasowali do Ciebie i Twojego życia.
3. Olej aprobatę innych ludzi. Przestań przejmować się ich opinią. Nie dogodzisz wszystkim – nawet nie musisz i nie powinieneś. Wyłam się z tego szarego tłumu i stań się papugą.
4. Liczysz się najpierw Ty – a potem inni ludzie. Tylko Ty wiesz co jest dla Ciebie dobre. To Ty powinieneś podejmować decyzje. Komitet od podejmowania decyzji niech wypierdala z dniem dzisiejszym za Twoje drzwi. Nie bój się – odzyskaj sprawczość.

Zachęcam do przeczytania całej książki – nawet jeśli nie jesteś „miłym facetem” – na pewno Ci się przyda odświeżyć tę wiedzę 🙂

Artykuł (Nie)miły facet – najważniejsze lekcje z książki R. A. Glovera pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Gry w które warto zagrać w 2020 – nieśmiertelne tytuły

Kiedyś grałem naprawdę dużo, dlatego z wielkim sentymentem wracam do starych tytułów. Z nowszymi nie mam częstej styczności, ponieważ po pierwsze – mój komputer jest wyposażony w kartę graficzną Radeon 7700 i reszta „kości” jest na podobnym poziomie. No i po drugie – ponieważ ostatnią konsolą, którą kupiłem, była PS3. Jednak coraz częściej ciągnie mnie do gier z powrotem i czasami odpalam jakiś fajny tytuł w ramach relaksu i odpoczynku. Obecnie ogrywam ponownie pierwszą część Call of Duty i pewnie kolejnym przystankiem będzie MoH: Allied Assault.

Można powiedzieć, że granie w gry to tak średnio rozwijające zajęcie. Bo zawsze można poczytać książkę albo zobaczyć jakiś ciekawy film. Jednak nie jesteśmy robotami. Czasami odpoczywając chcesz wykosić kilku nazistów, a na przewracanie kartek kolejnej książki nie masz ochoty. Nie dajmy się zwariować. Wszystko z umiarem jest dobre. A biorąc pod uwagę fakt, że niektórzy zarabiają na grach komputerowych ogromne pieniądze – nie zawsze granie w gry jest zajęciem bezproduktywnym. Poniżej 5 gier w które warto zagrać w wolnym czasie, szczególnie kiedy nie można wychodzić z domu.

Call Of Duty 2

OCENA NA GRY-ONLINE: 8.9

Dla wielu to właśnie dwójka jest najlepszą odsłoną tej niezatapialnej serii, która miała swoje wzloty i upadki. Po sukcesie jedynki Activision zrobiło jeszcze raz to samo, tylko o dziesięć razy lepiej. To właśnie był ten piękny czas, gdy gry robiło się z pasji. Dziś jest to zjawisko już bardzo rzadkie, ale wciąż są koncerny, które nie skupiają się jedynie na gotówce. Mam tutaj na myśli takie tytuły jak RDR 2, GTA czy Wiedźmin.

Co zapamiętałem z COD’a 2? Przede wszystkim lądowanie w Normandii, które trzyma bardzo wysoki poziom. Jest wiele klimatycznych misji w zimie, gdzie biegamy ze słynną „Pepeszą”, pozbywając się kolejnych wrogów. Twórcy zrezygnowali z apteczek i od tej części zdrowie regeneruje się samoistnie. Przejść dwójkę na weteranie to prawdziwy wyczyn. Polecam wrócić do tej części.

Medal Of Honor: Allied Assault (2002)

OCENA NA GRY-ONLINE: 8.9

Cóż to jest za gra mimo upływu lat. Scenariusz do niej pisał sam Steven Spielberg, który chciał przekazać młodym ludziom wiedzę dotyczącą II Wojny Światowej. Młodzi nie mogli wybrać się na film Szeregowiec Ryan, ponieważ był bardzo brutalny. Spielberg postanowił więc wykorzystać okazję i „pokazał” młodej części społeczeństwa jak naprawdę wygląda wojna. Lądowanie w Normandii do dziś wzbudza niesamowite emocje, ponieważ zostało odwzorowane bardzo dokładnie. Mimo starej grafiki EA oddało perfekcyjnie całą operację. Udało się uchwycić kompletny chaos i pokazać graczom, jaką rzeźnią był desant na plaży Omaha.

Jeśli zaś chodzi o całokształt, to Medal of Honor: Allied Assault jest grą kompletną. Gameplay wciąga na długie godziny, muzyka to arcydzieło, a samą grę prawdopodobnie będziesz przechodził kilka razy. Poziom trudności jest wysoki, co było standardem w tamtym okresie. Gra robiona z pasji, nie tylko dla pieniędzy. Zestawienie gry w które warto zagrać, nie mogło się obyć bez MoH’a. Polecam w stu procentach.

Faraon (1999)

OCENA NA GRY-ONLINE: 7.9

Pewnie mało kto z was kojarzy tę grę, ale swego czasu robiła ona sporą furorę. Faraon to gra, która relaksuje mnie jak żadna inna. Być może dlatego, że to raczej rodzaj gry strategicznej / ekonomicznej. Nie musisz się obawiać, że jakiś SS-Man wybiegnie ci znikąd przed samą lufę. No i co najważniejsze – gra zadziała praktycznie na każdym komputerze.

Akcja gry dzieje się w latach 2900-700 p.n.e. Wcielamy się w rolę władcy ziemi z doliny Nilu i zarządzamy całymi wioskami, które mamy za zadanie przekształcić w wielkie metropolie. Sporo frajdy sprawia budowanie kolejnych domków, utrzymywanie zadowolenia ludności, a także dbanie o bezpieczeństwo. Można stawiać posterunki policji, straży, a także starożytne szpitale. Im dalej w las pojawia się coraz więcej rozwiązań. Gra jest prosta, dlatego spodoba się wszystkim, nawet tym, którzy nie są fanami typowych strategii.

Pro Evolution Soccer 6 (2006)

OCENA NA GRY-ONLINE: 8.2

W mojej opinii do dziś nie pojawił się godny następca PES’a 6. Żadna FIFA i nowe części PES nie zbliżyły się do tego tytułu. Grywalność jest tutaj ponad wszystko. Widać, że KONAMI włożyło w tę grę serce, bo jest po prostu bardzo dobra. Takich gier piłkarskich już się nie robi. Co prawda bolał trochę brak licencji, ale na to jest prosta rada – wystarczy ściągnąć patcha z najnowszego roku np. 2020 i wszystko zostanie zaktualizowane.

To właśnie z najnowszym patchem gra się moim zdaniem najlepiej. Istnieje możliwość zagrania Master League (kariery), gdzie zaczynamy od drugiej ligi i budujemy drużynę przez kolejne sezony. Potem mamy szansę awansować do 1 ligi i jak dobrze pójdzie zagrać w UEFA Champions League. Gra bardzo wciąga i szybko pożera godziny, dlatego trzeba się pilnować.

Colin McRae Rally 2 (2000)

OCENA NA GRY-ONLINE: 8.1

Żeby było różnorodnie, to coś dla fanów wyścigów. Niezniszczalny Colin 2, który mimo upływu lat pozostaje grywalny. Wiadomo, grafika już nie ta, system zniszczeń ubogi – ale najważniejsze, że wciąga i sprawia ogromną frajdę. Dwójeczka podobnie jak Faraon powinna ruszyć nawet na archaicznych komputerach. Duży wybór, jeśli chodzi o tryby rozgrywki.

Próbowałem ostatnio pograć „karierę” na poziomie normalnym i poległem. Wygranie jednego wyścigu graniczy z cudem. Albo ja jestem tak słaby, albo stare gry miały bardzo wysoki poziom trudności. Bardzo fajnie twórcy zadbali o różnorodność tras – jeździmy po pustyni, w śniegu i błocie. Moim ulubionym pojazdem wciąż pozostaje Subaru Impreza w niebieskim kolorze z żółtymi wstawkami. Często grałem w to również na PSX, więc jeśli masz tę konsolę, to polecam. I to już koniec zestawienia gry, w które warto zagrać 2020. Daj znać w co ty grasz w wolnym czasie 🙂

Artykuł Gry, w które warto zagrać w wolnym czasie – 5 tytułów #zostańwdomu pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Wszystkie poniższe tytuły łączą w sobie bardzo ważne dla życia mężczyzny wartości. Uczą, bawią i sprawiają, że chce się stawać lepszym człowiekiem.

Fajne filmy dla facetów

PEARL HARBOR (2001)

Ocena na Filmweb: 7,4

Atak na Pearl Harbor został przeprowadzony 7 grudnia 1941 roku. Japońskie samoloty przeprowadziły nalot na największą bazę amerykańskiej Floty Pacyfiku. Japończycy przez wiele miesięcy ćwiczyli całą operację i kompletnie zaskoczyli nieprzygotowanych amerykanów. Podczas ataku wykorzystano 353 samoloty bombowe, torpedowe i myśliwskie. Mimo kompletnego zaskoczenia, japońskie dowództwo nie osiągnęło głównych celów nalotu.

Pearl Harbor to film ponadczasowy i kultowy. Chociaż niektórzy recenzenci uznali, że było w nim trochę za dużo romansu i zabrakło samej wojny. Ja absolutnie się z tym nie zgadzam. To jeden z tych filmów, o których myślisz długo po zakończeniu seansu. Brutalność wojny jest tutaj oddana wyśmienicie. Sceny batalistyczne zwalają z nóg jak na rok 2001. Jeden wielki chaos, cierpienie, a także ukazanie tego, jak szybko zmienia się życie i jak bardzo jest nieprzewidywalne. Dziś wszystko jest spokojne i znane, ale jutro budzą cię wybuchające bomby i komunikaty radiowe „to nie są ćwiczenia”. Łapiesz za karabin i nastawiasz się na najgorsze – że to ostatnie chwile twojego życia i nigdy nie zobaczysz już bliskich ci osób.

Film także o wspaniałej męskiej przyjaźni i braterstwie (szczególnie na polu Danny – Rafe). Coś, co zawsze niezwykle mnie bierze, gdy oglądam filmy wojenne, to fakt, że mężczyźni potrafią się pojednać. Potrafią stworzyć kompanię, umierać za siebie i traktować drugiego obcego człowieka jak brata. Wzruszające i dające do myślenia dzieło, okraszone wyśmienitą muzyką Hansa Zimmera, a szczególnie motywem przewodnim „Tennessee”. Musisz zobaczyć chociaż raz.

GLADIATOR (2000)

Ocena na Filmweb: 8,1

Nazywam się Maximus Decimus Meridius, dowódca wojsk północnych, generał legionów Feliks, lojalny sługa prawdziwego cesarza, Marka Aureliusza. Ojciec zamordowanego syna, mąż zamordowanej żony. Których pomszczę w tym życiu lub następnym.

Pierwowzorem postaci Maximusa był Marek Noniusz Makrinus, który był ulubionym generałem cesarza Marka Aureliusza. Maximus dowodził wyprawą przeciw Germanom, która zakończyła się zwycięstwem. Życzeniem cesarza było przywrócenie ustroju republikańskiego w imperium – czego miał dokonać Maximus. Jednak Kommodus – zazdrosny syn Marka Aureliusza zabił ojca i rozkazał pretorianom zabić Maximusa i całą jego rodzinę.

To co czynimy za życia, odbija się echem w wieczności. 

Upadamy, aby wspinać się wyżej. Jeśli zostaniemy na dnie, umieramy.

Gladiator to arcydzieło i co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Film, który powinien zobaczyć każdy mężczyzna. Są w nim przedstawione wszystkie najważniejsze w życiu wartości. Przyjaźń i miłość przeplata się z dramatem i tak przez cały czas. Film pięknie oddaje również istotę sytuacji beznadziejnych, w których jedynym paliwem człowieka jest chęć zemsty. „Jeśli możesz iść, idź naprzód. Jeśli możesz się czołgać – czołgaj się, byle przed siebie”. Kolejny raz robotę robi muzyka Hansa Zimmera. Kinowa perfekcja i kopalnia cytatów, które pomagają maszerować naprzód w codziennym życiu.

Kiedyś się spotkamy. Ale jeszcze nie teraz, jeszcze nie.

PRZEŁĘCZ OCALONYCH (2016)

Ocena na Filmweb: 8,2

Fakt, że Kardashianki są bardziej znane od takich bohaterów jak Desmond Thomas Doss, jest po prostu przykre. Dowodzi tylko, że żyjemy w czasach niespotykanego dotąd dobrobytu. Desmond był żołnierzem Armii Stanów Zjednoczonych. Podczas bitwy o Okinawę odmówił noszenia broni. Z tego powodu był szykanowany i wyznaczano mu wykonywanie karnych zadań podczas szkoleń wojskowych. Nie pomagał mu fakt, że był wiernym wyznawcą Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Na krok nie rozstawał się ze swoją Biblią – nawet w najgorszych momentach walki na froncie.

Podczas walki na Okinawie 5 maja 1945 r. Desmond nie strzelał i nie nosił broni. Pełnił funkcję sanitariusza. Uratował tego dnia mnóstwo żołnierzy, pomagał wszystkim – nawet żołnierzom japońskim. Przez cały czas powtarzał sobie „Panie, pozwól mi uratować jeszcze jednego żołnierza”. Desmond podczas walk nosił Biblię, którą podarowała mu żona Dorothy i oznaczyła w niej wiersz 1 Listu do Koryntian 10,13. „Dotąd nie przyszło na was pokuszenie, które by przekraczało siły ludzkie; lecz Bóg jest wierny i nie dopuści, abyście byli kuszeni ponad siły wasze, ale z pokuszeniem da i wyjście, abyście je mogli znieść.” 

Po tym, jak żołnierze widzieli poświęcenie Desmonda i odwagę, która była większa niż całej brygady razem wziętej, zmienili do niego nastawienie. Gdy jego biblia zaginęła w dżungli, a Desmond został odesłany do domu z powodu odniesionych ran, cała kompania rozpoczęła jej poszukiwania. Udało się ją znaleźć i dostarczyć z powrotem do rąk Dossa. Historia niebywała i w dodatku oparta na faktach. Ciężko uwierzyć, że człowiek jest zdolny do tak braterskich czynów. Poza tym to jeden z niewielu filmów, które tak dobrze oddają wojnę. Totalny chaos, strach i rozpacz.

Dorothy w Biblii, którą ofiarowała Desmondowi, zamieściła także krótki list:

Najdroższy Desmondzie!

Gdy będziesz czytał i studiował bezcenne obietnice znajdujące się w Słowie Bożym, w tej małej Biblii, obyś otrzymał siłę we wszelkich trudnościach, jakie mogą Cię spotkać.

Niech twoja wiara w Boga przyniesie Ci pocieszenie i da pokój serca, abyś nigdy nie był smutny albo samotny, choćby przyszłość wydawała się najciemniejsza.

Jeśli nie spotkamy się więcej na tej ziemi, mamy pewność, że będziemy w niebie. Niech Bóg w swojej łasce sprawi, abyśmy byli tam razem.

Twoja kochająca żona – Dorothy”

FORREST GUMP (1994)

Ocena na Filmweb: 8,5

Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, na co trafisz. 

Chyba jeden z najbardziej życiowych filmów w historii kina. Niby prosty, a jest w nim coś niesamowitego. Czuć to od pierwszych scen z młodym Forrestem i Jenny, aż po napisy końcowe. Historia człowieka, który ciągle walczył z przeciwnościami losu. Już natura sprawiła, że Forrest miał o wiele trudniej na starcie, niż jego rówieśnicy, przez co był szykanowany. Potem doznał wielu przykrości ze strony kobiety, a jego przyjaciel umarł mu na rękach. Mimo wszystko Forrest przeszedł to wszystko i nie zamienił się w sfrustrowanego zmęczonego życiem człowieka. Proste zasady, które wpoiła mu matka w dzieciństwie, sprawiły, że Forrest był niezwykle wartościową jednostką. Uważam, że to właśnie jego matka, odegrała kluczową rolę w jego życiu. Była złotą kobietą, która nawet na łożu śmierci potrafiła przekazać synowi bezcenne rady, dzięki którym miał siłę podążać naprzód.

Forrest jest bez wątpienia człowiekiem, od którego możemy się wiele nauczyć. Szczególnie my jako ludzie XXI wieku. Ciągle gonimy za idealnym ciałem, workiem gotówki, super samochodami i zapominamy często w tym wyścigu o tym, co naprawdę jest ważne w życiu. Myślę, że już mocno się pogubiliśmy i brakuje nam lewego sierpowego na opamiętanie. Zakończmy pięknym utworem, który pojawił się w filmie – Blowin’ in the Wind.

Artykuł 4 filmy, które powinieneś obejrzeć w wolnym czasie pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Dlaczego kobiety kochają 50 Twarzy Greya?

Oczywiście, jeśli ktoś myślał, że będę tutaj wyśmiewał kobiety, że są głupie, bo podobają im się ckliwe komedie romantyczne, to jednak będzie zawiedziony. My jako mężczyźni zdecydowanie częściej oglądamy pornografię, która działa bardzo podobnie do romansideł. Tylko że my nie potrzebujemy takiej dawki emocji, ponieważ częściej kierujemy się logiką. Włączamy sobie pornografię i przewijamy do połowy, bo przecież nie będziemy marnować czasu na jakieś gry wstępne. Tymczasem filmy romantyczne mają coś, czego zwykle nie mają filmy porno. EMOCJE. Dostarczają ogromną dawkę emocji wszelkiego rodzaju. Płacz, smutek, gniew, radość. Kobieta, włączając Greya dostaje to wszystko na srebrnej tacy i po prostu się tym rozkoszuje.

Jeśli chcesz zrozumieć kobiety, musisz zrozumieć, że one kochają emocje. Zobacz, jak wygląda scenariusz tego filmu. Jest sobie milioner, młody, z boskim ciałem i helikopterem na dachu. Jest sobie młoda niewinna studentka. Zagubiona gdzieś w całym tym ogromnym świecie. Nosi notatki na egzaminy, które jej wypadają, bo jest taka nieporadna. I teraz uwaga – tą studentką jest każda kobieta, która ogląda ten film. Każda kobieta wczuwa się w rolę, którą zagrała Dakota Johnson. Każda kobieta na sali kinowej jest tą studentką, której czegoś w życiu brakuje. Twoja dziewczyna, żona, narzeczona – niezależnie od tego, kim była kobieta, która widziała ten film, jest właśnie taką niewinną studentką.

I wtedy pojawia się on. Christian Grey.

Logika vs Emocje – dlaczego mężczyźni nie rozumieją tego filmu?

Właśnie dlatego mężczyźni tego filmu nie rozumieją. Podobnie nie rozumieją innych ckliwych komedii romantycznych puszczanych w każde święta Bożego Narodzenia. Mężczyźni raczej kierują się logiką. Oglądają film i myślą – „ale denny scenariusz, gra aktorska nie lepsza, drewna takie z Hollywoodu, za co oni im płacą? No dobra może muzyka nie jest zła, 2/10”. Natomiast kobiety oglądają i myślą – „musi im się udać! To prawdziwa miłość. A ten Grey… ideał faceta. Przystojny, dobrze zbudowany, bogaty i troszczy się o Annę. Ehh chciałabym takiego”. I na tym polega podstawowa różnica pomiędzy kobietami i mężczyznami. Stąd też bierze się większość nieporozumień. Wróćmy jednak do postaci Christiana Greya.

Przystojny młody miliarder z helikopterem

Christian Grey przedstawiony jest jako mężczyzna idealny, niemal bóg. Boskie ciało, kilkaset worków z dolarami, helikoptery na dachu, szybkie samochody, piękne mieszkanie z widokiem na oświetlone miasto. Gość jest kimś, kto zwala z nóg. Każda kobieta chce być w życiu powalona z nóg. Zobaczyć faceta, przy któremu zmiękną jej nogi i pojawi się na jej twarzy uśmiech. Panom może wydawać się to nieco śmieszne i niedojrzałe, jednak tak to już jest. Co więcej, studentka wkracza do świata miliardera i kawałek po kawałku podbija jego serce. I ta dam – mamy przepis na film, który trafi do ogromnej rzeszy odbiorców. Na tym polega gra na emocjach.

Podobnie jest z zakupami. Ludzie często dokonują zakupów pod wpływem emocji. Dlatego tyle firm inwestuje grube tysiące każdego roku w dobry storytelling. Spójrz na reklamę Allegro na święta 2017. Chwyciła za serca miliony. Odpowiednia kalibracja emocji z potrzebami okazuje się przepisem na sukces w wielu dziedzinach. Jeśli chodzi o storytelling i reklamy – poruszę temat w osobnym wpisie, bo jest to bardzo ciekawa sprawa. Wróćmy ponownie do sedna.

Co kobiety widzą w Greyu?

Kobiety widzą to tak, że Christian Grey mógłby mieć każdą kobietę, jakiej tylko zapragnie. Mógłby przebierać w kobietach i przez cały dzień nie wychodzić z łóżka. A wybrał właśnie mnie. Rozumiesz już, jak to działa? Na tym właśnie polega romantyzm. Nie taki, w którym desperat przychodzi z kwiatkami do koleżanki, w której kocha się od podstawówki. To jest scenariusz z góry skazany na niepowodzenie.

Christian Grey jest bardzo trudnym facetem. Ma wiele śladów na swoim charakterze, przez co powoduje to problemy w relacji z tą dziewczyną. Dochodzimy do kolejnego kroku i ogromnej dawki emocji – rozstania bohaterów. Czyli jednak nic z tego nie będzie? Przecież pasują do siebie. A kiedy on wytarł jej łzy na policzku albo kiedy wniósł ją na rękach pijaną do salonu i położył na łóżku? To wszystko nie miało znaczenia?

To ten moment filmu, który nazywam wyciągnięciem chusteczek. Niby schematycznie niby tak samo, jak w Love Actually, Listach do M, a jednak inaczej. Jednak z nową dawką emocji.

Wreszcie para się schodzi. Okazuje się, że ta niewinna studentka miała na Christiana wielki wpływ i udało się jej go zmienić. Kolejna kluczowa kwestia. Zmienił się dla mnie, jestem wyjątkowa. Gwarantuje ci, że każda kobieta odczuwała podobne emocje oglądając Greya. Wiele kobiet wyszło z kina patrząc na swoich „przeciętnych” chłopaków nieco z góry. Mam takiego zwykłego chłopaka, a może gdzieś tam czeka na mnie Superman?

Czy film 50 Twarzy Greya ma zły wpływ na relacje damsko męskie?

Łączy się z tym wszystkim kilka faktów. Po pierwsze – Christian Grey należy do grona najatrakcyjniejszych mężczyzn. Po drugie – gdyby Christian Grey był nerdem kochającym gry komputerowe i zarabiał 2K netto, ta historia by się nie wydarzyła. Po trzecie – ten film trochę miesza w relacjach damsko męskich. Dlaczego?

Właśnie dlatego, że wysyła kobietom powiadomienie „hej mała, a wiesz, że gdzieś tam może czeka na ciebie Christian Grey? Nie ważne czy jesteś studentką, kasjerką czy należysz do innej części drabinki społecznej. On tam jest i czeka!”. Z jednej strony to bardzo niedobrze. Wystarczy, że wejdziesz na filmweb i poczytasz niektóre komentarze dotyczące tego filmu. Ludzie mają podobne odczucia. Film jest strzałem w kolano dla wielu mężczyzn, bo miesza kobietom w głowach. Mężczyzn z tak zwanego „TOP” jest naprawdę mało i nie wystarczyłoby ich dla każdej kobiety. Ponadto nie każda kobieta ma szansę na swojego „Greya” – sama również musi reprezentować sobą taki poziom, aby Christian na nią spojrzał. Nie zmienia to faktu, że Christian przyciąga zainteresowanie każdej kobiety – atrakcyjnej i nieatrakcyjnej.

Dla kobiet – romantyczna historia, dla mężczyzn – film motywujący

Piszę to wszystko po to, ponieważ uważam, że 50 Twarzy Greya wcale nie jest takim głupim filmem, jak się wydaje. Pozwala zrozumieć kobiety i to czego pragną. Dla mężczyzn ten film powinien być swego rodzaju motywatorem do pracy nad sobą. Rozwijaj się, zwiększaj dochody, pracuj nad sylwetką i… dostarczaj emocje. Emocje to absolutna podstawa, którą powinieneś wyciągnąć z tego filmu. Zobacz go sobie i przeanalizuj. Krok po kroku obserwuj schemat. Kobiety kochają emocje pozytywne, a czasami potrzebują również negatywnych.

Myślisz sobie – to co, mam się zmieniać jak chcę mieć kobiety? Może brutalne ale – myślałeś, że samo przyjdzie? Skoro obecnie ich nie masz, to prawdopodobnie musisz się zmienić. Możesz się zaklinać na wszystkie sposoby, ale status społeczny, wygląd, zasoby – to wszystko ci pomaga. Kobiety są efektem ubocznym, ale nim są.

Podsumowując. Trzeba tutaj zrozumieć obie strony. Kobiety lubią Greya, bo lubią emocje. Nie widzę w tym nic złego. Mężczyźni nie lubią i uważają za ckliwy film. Również nie widzę w tym nic złego. Najlepiej, jeśli obie strony spróbują zrozumieć się nawzajem. No i panowie pamiętajcie – kobiety nie przepadają za nudnymi mężczyznami, a ten film w skali globalnej to potwierdza. Teraz już wiesz, co kobiety widzą w Greyu.

*

PS. Mnie najbardziej w filmie podoba się muzyka i penthouse Christiana Greya. Audi też bardzo fajne 😉

PPS. Oczywiście w filmie kluczową rolą grają klimaty BDSM, ale o tym może innym razem.

Więcej wkrótce w Alpha Male.

Artykuł Fenomen 50 Twarzy Greya – dlaczego kobiety kochają ten film? pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Ogarnij też poprzednie wpisy z tej serii: 

6 filmów, które musisz obejrzeć w okresie Świąt Bożego Narodzenia cz.1 (2016)

6 filmów, które musisz obejrzeć w okresie Świąt Bożego Narodzenia cz.2 (2017)

Najlepsze filmy na święta cz.3

Na wstępie zaznaczam jak co roku, że w zestawieniu mogą się znaleźć filmy, które nie są filmami typowo na święta w stylu Listów do M. Wiele tytułów, które polecam zawierają czasami motyw świąt w tle, a są filmami akcji jak np. Szklana Pułapka czy Nienawistna Ósemka. Oczywiście tego typu filmy są wymieszane z filmami typowo świątecznymi.

1. Szklana Pułapka (Die Hard)

W poprzednim wpisie znalazła się druga część Szklanej Pułapki, którą ja osobiście stawiam najwyżej – jest to moja ulubiona część. Pierwsza część kultowego Die Hard, jest u mnie zaraz po dwójce. Jeśli urodziłbyś się w Stanach Zjednoczonych, zapytany o filmy świąteczne, odpowiadałbyś bez zawahania: „Die Hard”. Szklana Pułapka 1 to bez wątpienia film świąteczny, a raczej kino akcji, zrobione na tle świąt Bożego Narodzenia. Trzeba przyznać, że twórcy mieli nosa, bo gdyby nie motyw świąt, to jestem pewny, że ten film nie byłby dziś tak kultowy.

Jednak ktoś wpadł na ten genialny pomysł wymieszania kina akcji ze świątecznym klimatem i tym samym dał miejsce Szklanej Pułapce w gronie legendarnych tytułów.

2. Holiday (The Holiday)

Ta pozycja nie jest u nas w kraju szczególnie popularna. Zdecydowany prym wśród filmów świątecznych wiodą Listy Do M., Kevin czy Święta Last Minute. Tymczasem gdzieś tam, zachował się całkiem dobry tytuł „Holiday”, który w tym roku (2018), będzie można oglądnąć w TV Plus oraz w TVN Fabuła, kolejno 23 i 26 grudnia. Pomysł na film polega na tym, że dwie kobiety „wymieniają się domami”, jedna wyjeżdża do LA, druga na wieś gdzie mocno sypie śnieg. Film zdobył nagrodę Teen Choice za „ulubiony babski film” w 2007 roku. 

Sama fabuła nie jest może czymś, co powinno bardzo zainteresować mężczyzn, jednak naprawdę warto go odpalić przed świętami, bo wprowadza w radosny świąteczny klimat. Lekka i przyjemna historia.

3. Elf

Jeden z tych tytułów, których nie trzeba było tłumaczyć na polski język – bogu dzięki. Elf to kino familijne, czego oczywiście użytkownicy Filmwebu nie zrozumieli i postanowili zasypać go słabymi ocenami. Finalnie więc film ma ocenę 5,7. Wystarczy jednak odwiedzić IMDb, żeby przekonać się o zaniżonej ocenie – na tamtym portalu film ma ocenę 6,9.

Film przedstawia historię Buddyego, który został wychowany wśród elfów Świętego Mikołaja. Wyrusza on do Nowego Jorku, aby znaleźć biologicznego ojca. Tak jak zostało wspomniane – jest to kino familijne, a więc chodzi mniej więcej o to, żeby z całą rodziną usiąść i się wyluzować. Jeśli ktoś oczekuje od tego filmu czegoś innego, to zdecydowanie powinien szukać w innych kategoriach.

4. Iron Man 3

Pewnie niektórzy są teraz nieco skołowani, no bo co ma Iron Man ze świętami wspólnego? Otóż sam Iron Man nic. Jednak trzecia część trylogii ma bardzo dużo, gdyż według wielu opinii, jest to po prostu w połowie film świąteczny, dziejący się w uniwersum Marvela. Osobiście uważam Iron Man 3 za najlepszą część serii.

Dla wszystkich, którzy nie czują świątecznego klimatu, w filmie jest choinka i Jingle Bells, co powinno trochę pomóc. Bardzo fajne kino, dobrze się ogląda nawet z doskoku, odgryzając głowy kolejnym czekoladowym mikołajom.

5. Kochajmy się od święta (Loove the Coopers, 2015)

Najnowszy z filmów w niniejszym zestawieniu. Nie wiem jak długo Canal+ będzie emitować ten film w sierpniu, ale póki co robi to dosyć systematycznie. Tak czy inaczej jest to godne uwagi kino, aczkolwiek nie należy do najbardziej ambitnych.

Sporą uwagę mogą przyciągnąć wnętrza, które pojawiają się w filmie. W tej pozycji możemy znaleźć naprawdę wiele świątecznych wystrojów. Fabuła opowiada o rodzinie Cooperów, która organizuje wspólne Boże Narodzenie. Kończy się to oczywiście wieloma niespodziewanymi sytuacjami i sporami, które dzielą bohaterów. Lekkie kino, takie idealne na święta, gdzie nie trzeba się za bardzo wysilać.

W filmie gra Olivia Wilde, znana najbardziej z roli w Dr. House. Warto dodać, że polski tytuł kolejny raz pozostawia więcej pytań, niż odpowiedzi.

6. Grinch: świąt nie będzie (How the Grinch Stole Christmas, 2000)

Można rzec, że to pozycja dla fanów Ebenezera Scrooge’a. Z tego co pamiętam, to Kevin także oglądał Grincha w jednej części. Oczywiście oglądał kreskówkę, wyprodukowaną dużo wcześniej, niż w 2000 roku.

Sprawdziłem i faktycznie tak było. Oglądanie Kevina setki razy sprawiło, że człowiek pamięta niemal wszystko.

Grinch to taki podejrzany zielony typek, który postanawia zniszczyć święta Bożego Narodzenia i chce żeby wszyscy tego dnia byli tak samo nieszczęśliwi jak on. Trzeba przyznać, że jest podobieństwo związane z Opowieścią Wigilijną. Dodałbym, że wśród ludzi także wielu jest takich „Grnichów”, którzy tylko narzekają na święta i próbują je wszystkim obrzydzić. Trzeba być odpornym 😉

*

Cieszę się, że kolejny rok tradycja została podtrzymana. Polecam w okresie przedświątecznym się nieco zrelaksować i odpalić jakiś film, który bardziej wprowadzi w nastrój. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że wielu czytelników bloga musi kupić jeszcze prezenty, karpia w Lidlu i ogólnie przed świętami jest spory nawał obowiązków. Jednak na wieczorny seans powinien znaleźć się czas. Szczególnie, że w tym roku wigilię poprzedza weekend.

Myślę też nad serią „odcinki z seriali, które musisz obejrzeć w okresie świąt Bożego Narodzenia”, albo gry, w które musisz zagrać. Swoją drogą w święta będzie trochę oddechu i jak co roku odpalę Quake Live, Payday 2 czy nawet Fortnite. Jeśli ktoś chce ze mną okradać banki i muzea, to w komentarzu można pisać, wystarczy mieć Skype do komunikacji.

Artykuł 6 filmów, które musisz obejrzeć w okresie Świąt Bożego Narodzenia cz.3 pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Don Jon – uzależnienie od pornografii i nie tylko

Oczywiście jeśli ktoś spodziewa się filmu, który wgniecie w fotel i rozwali mózg niczym Incepcja, to się zawiedzie. Don Jon to kino lekkie i podane w bardzo dobrym, nowoczesnym klimacie. Porównałbym go do salonu z aneksem wyposażonego w biel szwedzkiej marki Ikea. Prosty, łatwo przyswajalny i ma coś w sobie. Ocena 5,9 na Filmwebie jest moim zdaniem zaniżona, bo 7/10 można by dać z czystym sumieniem.

Film pt. „Don Jon”, często przewija się w tematyce uzależnienia od pornografii i seksu. To fakt, główny bohater jest od tych dwóch rzeczy uzależniony. Jednak nie można dać się zmylić – nie jest to film tylko o tym, porusza trochę więcej kwestii. Trzeba przyznać, że momentami jest bardzo zabawny – w końcu to między innymi komedia.

Głównym bohaterem jest Jon, uzależniony od pornografii i seksu, który korzysta z przelotnych znajomości i co chwilę wyciąga z klubu nową kobietę.

Bardzo śmiesznie są zrobione sceny w klubie, gdzie przewija się ciągle ten sam motyw muzyczny, który sugeruje, iż bohater uwodzi kolejną dziewczyne. W końcu poznaje tak Barbarę (Scarlett Johansson), która wpada mu w oko bardziej niż inne kobiety poznane do tej pory. W towarzystwie swoich kumpli określa ją jako „dyszkę”. I tutaj zaczyna się główna akcja filmu.

Don Jon w skrócie: „Za te i inne grzechy…”

Barbara nie od razu oddaje się Jonowi w 100%. Chce aby wszystko było idealnie. Trzeba poczekać na „odpowiedni moment”, bo inaczej nic z tego nie będzie.

Im dalej w las, zacząłem zdawać sobie sprawę, że seans ten, opowiada przede wszystkim o uzależnieniach i oczekiwaniach, które tworzą w naszej głowie. Oczekiwaniach, które nie mają nic wspólnego z realnym życiem. Zacznijmy od Jona.

Jon poza wspomnianymi uzależnieniami, szuka swojego odpokutowania w kościele, a dokładniej – w konfesjonale. Co jakiś czas wypowiada kwestię w stylu: „oglądałem pornografię i uprawiałem seks z przypadkową kobietą, z którą nie byłem w żaden sposób związany, za te i wszystkie inne grzechy bardzo żałuję”. Dostaje za to 10 zdrowasiek i jest czysty. Może od początku „korzystać” z życia. Jeśli znowu dopuści się grzechów – ponownie odwiedza konfesjonał. I tak w kółko.

Nie ma nad swoimi czynami żadnej refleksji. Wie, że jeśli coś zawali, to zawsze może iść do konfesjonału i po sprawie. Dzięki temu jego życie wcale się nie zmienia. Ciągle robi to samo. Nie trzeba dodawać, że sam seks nie zadowala Jona. Lubi poznawać nowe kobiety, jednak zdecydowanie bardziej woli pornosy.

Dowód, że nie ściemniam i oglądałem.

Filmy romantyczne, które mówią nam, jak wyglądają „prawdziwe” związki

Jego kobieta, a więc Barbara, mogłoby się wydawać jest w porównaniu do Dona czysta jak łza. Chce prawdziwego związku, czeka z „najważniejszymi sprawami”, a przed jakimkolwiek większym ruchem, chce poznać rodziców Jona. Bystry widz zauważy jednak, że Barbara również jest uzależniona, tyle, że od „kobiecego porno”, a więc filmów romantycznych. Ona również wykreowała w swojej głowie nieprawdziwą wizję tego, jak ma wyglądać związek idealny.

Niemal w każdej komedii romantycznej, mężczyzna niczym rycerz stara się zdobyć serce wybranki. Ona go na początku nie chce, odtrąca i wręcz traktuje bardzo nie w porządku – jednak on się nie poddaje i ciągle próbuje. Wreszcie przekonuję ją do siebie i gdy już wszystko ma się dobrze skończyć, pojawia się poważna kłótnia, która ponownie rozbija kochanków. Na koniec kolejny raz mężczyzna przybywa z przeprosinami, para schodzi się po raz ostatni i żyje długo i szczęśliwie.

Niestety, bullshit. To tylko bzdurny scenariusz filmu z Hollywood, a nie prawdziwego życia. Co za tym idzie Barbara ciągle oczekuje od Jona starań. Uważa, że to on powinien starać się najbardziej, że powinien traktować ją jak boginię – ciągle dąży do związku idealnego, który nie istnieje. Jest przy tym nikim więcej, jak egoistką, wychowaną na scenariuszach z filmów. Jedna ze scen potwierdza również, że traktuje Jona jako przyszły bankomat z pieniędzmi.

Nie mówię, że romantyczne czyny są złe i takie rzeczy mają miejsce tylko w ckliwych filmach – no ale bądźmy poważni, skrajności są złe.

Zarówno w przypadku Jona (uzależnienie od pornografii = nierealne oczekiwania), oraz w przypadku Barbary (uzależnienie od filmów romantycznych = nierealne oczekiwania), mamy do czynienia z iluzją, na temat poważnych życiowych zagadnień.

Presja otoczenia – rób tak, bo inni tak robią

Całość uzupełnia także siostra Jona, uzależniona od smartfona. Ojciec, który jest uzależniony od TV. Matka, która ma nierealne oczekiwania wobec swojego syna. O właśnie, matka to też ciekawa postać.

Matka Jona wypomina mu co jakiś czas, że ma już swoje lata i chciałaby wreszcie zostać babcią. Wywiera na nim presję na posiadanie potomka i założenie rodziny – najlepiej tu i teraz, bo ona tak chce. Gdy Jon poznaje Barbarę, jest wniebowzięta i cieszy się chyba bardziej niż jej syn. Już snuje plany, jak to będzie mieć wnuka i całą rodzinę przy wigilijnym stole. Wywiera na swojego syna bardzo zły wpływ i tworzy wręcz chorą sytuację w domu. Gdy para zrywa, matka jest załamana i również przeżywa to bardziej niż Jon.

Pewnie nie jeden z was widział podobną sytuację, albo sam się o tym przekonał na własnej skórze. W dawnych latach presja ze strony rodziców na założenie rodziny, była jeszcze większa. Prowadziło to do sytuacji, gdzie ludzie pobierali się z powodu tej presji dla świętego spokoju, a potem męczyli kolejne lata w związku małżeńskim, który był nieprzemyślanym wyborem.

I tak widzimy egzystencję Jona, która oprawiona jest schematami. Chata, bryka, spowiedź, siłka, porno, chata, bryka itd. Warto dodać, że Jon ćwiczy głównie z powodu panującej mody. Ile znacie osób, które ćwiczą, bo jest taka moda? No właśnie, ja znam mnóstwo. Ile to już razy pisaliśmy tutaj o laskach z bidonami i strojami nike, które idą na siłownię zrobić parę zdjęć na Instagrama i wracają do domu. Nie ma w tym nic więcej, żadnej idei – tylko i wyłącznie moda.

Bezmyślna pogoń za rzeczami, których nie potrzebujemy. Próba odnalezienia ideału, który nie istnieje. Trochę przywodzi to na myśl film pt. Fight Club – opisywany był tutaj już setki razy.

Ze skrajności w skrajność

Don Jon dowodzi, że popadanie w skrajności jest złe. Hitler na początku też nie miał takich skrajnych poglądów. Jego poglądy wyewoluowały w skrajność, która doprowadziła do tragedii. Ludzie mają taką tendencję, że popadają z jednej skrajności w drugą. Nie potrafimy znaleźć złotego środka, więc odbijamy się od ściany do ściany.

Jestem bałaganiarzem. Postanawiam to zmienić. Staję się pedantem i w nocy przypominam sobie, że widelec w szufladzie, ułożyłem nie w tym kierunku co pozostałe. Muszę wstać i to poprawić.

Bardzo źle się odżywiam. Jem same fast foody. Postanawiam to zmienić. Zaczynam mieć obsesję na punkcie diety i nawet gdy mam ogromną ochotę na małego batonika, odmawiam sobie, bo muszę wytrzymać.

Popadnie ze skrajności w skrajność, czyni z nas nieszczęśliwych ludzi. Łatwo stajemy się kimś uzależnionym od porządku i rzeczy materialnych. Łatwo też stajemy się masochistami i katujemy swoją psychikę nastawieniem – pizzy nie ruszę, batona nie kupię – zagryzając przy tym zęby i wyrywając sobie włosy z głowy.

Podsumowanie mini recenzji filmu Don Jon

Film „Don Jon” na pewno jest odpowiedzią na pytanie, dlaczego mamy coraz więcej rozpieszczonych księżniczek czekających na swojego księcia i dlaczego mamy coraz więcej mężczyzn, którzy ślinią się na widok ładnej kobiety i wydaje im się, że gdy przyjdą do atrakcyjnej sąsiadki naprawić kran, to skończy się czymś więcej. Na każdym kroku wpajane są nam iluzje, które kreują niepoważne oczekiwania. Nie potrafimy tych oczekiwań spełnić, więc stajemy się sfrustrowani i nieszczęśliwi. Warto się nad tym głębiej zastanowić. Autorefleksja w ogóle jest bardzo przydatną cechą, którą warto włączyć nie tylko w święta Bożego Narodzenia. Wtedy możemy zorientować się, czy przypadkiem nie robimy czegoś bo:

• ktoś nam kiedyś wmówił, że tak trzeba
• znajomi tak robią
• było w filmach z Hollywood

Powyższe iluzje powodują wiele patologii społecznych. Rosnące wymagania kobiet oraz wyidealizowany wygląd swojej przyszłej partnerki przez mężczyzn – tworzą mieszankę wybuchową, koktajl, w którym żadna z płci, nie potrafi się odnaleźć. 

Oglądnijcie sobie. Zapewniam, że świetny relaks w wakacyjny wieczór przy piwku. Gwiazdkujcie wpis na górze – to będzie informacja dla mnie, że chcecie więcej wpisów tego typu na blogu.

Moja ocena filmu: 7/10

Artykuł Dlaczego warto obejrzeć film Don Jon? pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Odpowiedź na to pytanie z tytułu jest bardzo prosta.

Ponieważ Fight Club potrafi obudzić nawet gościa, który już zaprowadził swoje życie na samo dno. Tak właśnie działa ten film, to mieszanka adrenaliny, dopaminy, koktajlu endorfin w jednym. Jeśli jakiś film mnie zmienił, to Fight Club jest tym filmem, który nie tylko mnie zmienił, ale który obudził mnie z głębokiego snu. No bo gdyby David Fincher nigdy nie zekranizował tego arcydzieła, nie czytałbyś mojego bloga.

Wspieraj bloga!

Fight Club to film, który może zrobić z ciebie kozaka

Niedawno pisałem tekst na temat odpowiedzialności. Tak jak podejrzewałem, spotkał się on z dużym zainteresowaniem mężczyzn i nawet niektórzy pokusili się o prywatny komentarz. To właśnie świadczy o tym, jak bardzo potrzebujemy tego paliwa, którego nigdzie nie ma. Idziesz na stację jedną, drugą, chcesz sobie nalać trochę odpowiedzialności, a tam pusto. Widzisz tylko jakieś stare zardzewiałe pompy, które zostały zakazane. A w Fight Clubie to paliwo leje się strumieniami. Chłoniesz każdą sekundę filmu, a na samym końcu czujesz się jakby ktoś właśnie powiedział ci po raz pierwszy: „Święty Mikołaj nie istnieje, to rodzice kupują ci prezenty frajerze”.

Mężczyzna potrzebuje adrenaliny i swojego świata. Nie polujemy już na zwierzynę w lesie, ale jeśli nie mamy celu, to wegetujemy. Potem ktoś pierwszy raz ogląda Podziemny Krąg w wieku dwudziestu paru lat, a jego oczy świecą jak zapałki. Teraz musimy mierzyć się z absurdalną poprawnością polityczną, feminazistkami, czy białymi rycerzami, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać Tylera Durdena. Właśnie dlatego każdy mężczyzna płonie na tym filmie. Ten film mówi: jasne, możemy pogadać o pogodzie, polityce, ponarzekać na kobiety – jednak w sobotę znów się spotkamy i spuścimy komuś łomot, poczujemy krew i zaczniemy oddychać. 

Poprawność polityczna vs. Fight Club

Clint Eastwood w 2016 roku wypowiedział takie słowa: Żyjemy w epoce lizania tyłków, czasach pokolenia bab i mięczaków, gdzie wszyscy tylko chodzą na paluszkach, żeby nikogo nie urazić. Dziś stale ktoś oskarża kogoś o rasizm. W czasach mojej młodości nikt nie nazwałby tego rasizmem.

Tak się właśnie dzieje. Ciągle zalewani jesteśmy patosem LGBT, feministek i rasizmem, bo w serialu nie było żadnego czarnego tylko sami biali. Wszystkim wydaje się, że są nietykalnymi unikalnymi i pięknymi płatkami śniegu. Nie możesz nikomu nic powiedzieć, bo jeszcze kogoś urazisz. Nagrody w turnieju dostają też te dzieci, które zajęły ostatnie miejsca, bo nie można nikomu sprawiać przykrości. Wychowujemy powoli pokolenie kompletnych ciot, a Fight Club jest taką pigułką, która pozwala wyrwać się z tego smutnego stanu rzeczy.

Skoro jesteś unikalnym płatkiem śniegu, to znajdź tutaj siebie

Spójrzcie jaki był Narrator.

Narrator miał piękne meble Ikea, które kupował po tym jak czytał swoje katalogi. Kupował sofę w prążki i trzymał w szafce przyprawy, których i tak nie używał, ale ładnie wyglądały. W nocy nie umiał spać i oglądał telezakupy Mango. Kupował rzeczy, na które nie miał pieniędzy, rzeczy, których nie potrzebował, aby zaimponować ludziom, których nawet nie znał. Typowy przeciętny człowiek w XXI wieku nastawiony na konsumpcję. Bez celu, bez miejsca. Dla nikogo nie był ważny. Chciał pełnej kontroli, która stała się niewolą. A potem spotkał kogoś, kto wywrócił jego światopogląd do góry nogami.

Przychodzi Tyler, cały na biało i mówi: pierdolić sofę w prążki, pierdolić meble Ikea, zacznij żyć, ewoluuj, za wszelką cenę. Narrator cholernie bał się życia. Wszystko co miał, to swoje mieszkanko w szwedzkich meblach i pustkę. Był cholernie nieszczęśliwy. Bo szczęście, to nie twoje umeblowane mieszkanie. Szczęście to nie zawartość twojego portfela, ani czerwone Lamborghini. Ludzie mają to wszystko, a i tak się wieszają. Szczęście drogi kolego, jest w tobie. Możesz się łudzić, że jest inaczej, ale gdybym teraz dał ci w łapę milion dolarów i miłość twojego życia, to cieszyłbyś się przez jakiś czas. Dymałbyś po pięknych wyspach, pił Jim Beam’a z kranu, a po kilku miesiącach przyszedłbyś do mnie i powiedział – fajnie Durden, ale jestem nieszczęśliwy, nie wiem, po prostu mam depresję i nic mi się nie chce. 

Minimalizm w Fight Clubie

Fight Club promuje także minimalizm. Idea ta przedstawia, że nadmiar jest niepotrzebny, ponieważ i tak nie zostanie wykorzystany. Minimalizm promuje porządek. Im więcej rzeczy posiadasz, tym większy chaos panuje w twojej głowie i tym większym niewolnikiem rzeczy materialnych się stajesz. Co prawda minimalizm obecnie stał się pewną modą, tak jednak jego podwaliny są bardzo solidne i jeśli ktoś zrozumie tę ideę, z pewnością mocno poprawi jakość swojego życia.

Oczywiście posiadanie pięknego mieszkania, samochodu i szafy pełnej gucci beltów cieszy. Jednak kluczem tej idei jest to, żeby nie przesadzać. To wszystko jest fajne, ale konsumpcjonizm tworzy niekończące się ciągi. Ludzie kupują jedno, a potem mówi im się, że do pełni szczęścia, muszą mieć też kolejny produkt. Potem kolejny i kolejny. Ludzie wciąż konsumują, a poziom szczęścia w ich życiu pozostaje niezmienny.

„Nie będzie magii świąt w twoim domu, jeśli nie kupisz naszej kawy.”

Tyler wypowiada takie fajne zdanie: „Jesteśmy produktem ubocznym, obsesyjnej dążności do narzuconego stylu życia. Morderstwa, zbrodnie, ubóstwo – tego się nie boję, ale boję się kolorowych pism, 500-kanałowej kablówki, czyjegoś nazwiska na moich gaciach, viagry, Marty Stuart.” 

Niewolnicy w białych kołnierzykach

System narzuca nam odgórnie własny styl życia, który wcale nie musi nam odpowiadać.

Jesteśmy niewolnikami w białych kołnierzykach. Reklamy zmuszają nas do pogoni za samochodami i ciuchami. Wykonujemy prace, których nienawidzimy, aby kupić niepotrzebne nam gówno. Jesteśmy średnimi dziećmi historii. Nie mamy celu ani miejsca. Nie mamy Wielkiej Wojny, ani Wielkiego Kryzysu. Naszą Wielką Wojną jest wojna duchowa. Nasz Wielki Kryzys to całe nasze życie. 

Odgórnie mamy narzucone, że powinniśmy pracować gdzieś w białych kołnierzykach po kilka godzin dziennie, najlepiej mając jeszcze kilka dodatkowych prac. Potem narzuca nam się, że mamy za te ciężko zarobione pieniądze kupować meble Ikea, albo rzeczy materialne, które według reklam dadzą nam spełnienie. Ale tak się nie stanie. Bo ludzie kupują meble, które co prawda zapełnią ich mieszkanie, ale nie pustkę, którą mają w życiu.

Rzeczy które posiadasz, zaczynają posiadać ciebie

Fight Club uczy nas, że tak wcale nie musi być. Nie musisz podążać za odgórnie narzuconym stylem życia, możesz kreować własny, taki, jaki chcesz. Nie musisz spełniać marzeń i idei twoich rodziców, prezydenta, czy narodu. Czasami ktoś pyta mnie, czy oddałbym życie za swój kraj. Oczywiście, że nie. Nie oddałbym życia za kawałek ziemi, bo to tak naprawdę oddanie życia za ludzi siedzących na wysokich stołkach. Chcecie się zabijać o kawałek ziemi? To się zabijajcie, ale trzeba mieć do tego nieźle wyprany mózg.

Tyler mówi również – nie dąż do perfekcji, odpuść, pozwól sobie na błędy. Jesteśmy ludźmi, a ludzie nie są perfekcyjni i nigdy nie będą. Ewoluuj, nie staraj się być perfekcyjny, bo to jak studnia bez dna.

Podsumowanie

Oczywiście nie można brać wszystkiego z tego filmu na surowo i wdrażać w swoje życie. Nie chodzi o to, by zostać żulem bez pracy, bez ambicji, który olał system. Wtedy mielibyśmy do czynienia z drugą skrajnością. Chodzi o to by wyluzować. Przestać dążyć do perfekcji. Przestać myśleć kategoriami – „jak kupię te spodnie, to wtedy moje życie wreszcie będzie kompletne i będę szczęśliwy”. Lepiej zainteresować się swoim wnętrzem, znaleźć coś, co nada cel naszemu życiu.

Nie pytaj czego potrzebuje świat. Pytaj co czyni cię pełnym życia i rób to. Ponieważ tym czego świat potrzebuje są ludzie pełni życia.
– Howard Thurman

Szukaj celu tam, gdzie twoje serce zaczyna mocniej bić, gdzie twoje oczy zaczynają się szklić, a na twojej twarzy pojawia się uśmiech. To właśnie na takie rzeczy powinieneś poświęcić swoje życie. Robiąc ciągle to czego nie lubisz, nigdy nie będziesz szczęśliwy.

Budujemy społeczność. Jeśli chcesz być z nami w stałym kontakcie, interesujesz się modą, redpillem etc. – dołącz do naszej grupy na FB.

Artykuł Dlaczego mężczyźni kochają Fight Club? pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Polecam każdemu w Grudniu nieco wyluzować, ewentualnie dopiąć na ostatni guzik swoje jeszcze niezrealizowane cele i odpoczywać. A teraz bez zbędnego owijania w bawełnę czego nikt nie lubi – przechodzimy do rzeczy. Oto kolejne sześć propozycji, które proponuję w okresie adwentowym. Pamiętajcie, że świąteczne filmy, to piękne uzupełnienie świątecznego klimatu. 

Świąteczne filmy cz.2

Listy do M. 2

OCENA IMDB: 5,4

Co prawda druga część Polskiej komedii nie wypadła tak dobrze jak jedynka, jednak to wciąż dobre kino. Osobiście uważam, że ta część była mocno przerysowana i za mało w niej było klimatu świąt. Po czasie wydawało się, że oglądamy dramat, a nie luźną komedię świąteczną. W części pierwszej znakomicie udało się spleść elementy komedii i refleksji w jedną całość. W drugiej przesadzili. Mimo wszystko to wciąż film, który warto zobaczyć w okresie adwentowym.

Home Alone 2: Lost in New York

OCENA IMDB: 6,6

Jak dla mnie oba Keviny są na bardzo wysokim poziomie. Ciężko wyobrazić sobie święta bez Home Alone. Pierwszy raz w Polsce, wyemitowano Kevina 25 Grudnia w 1995 roku o godzinie 20:20. Oczywiście była to pierwsza część. Druga pierwszy raz została wyemitowana rok później. Od tamtej pory z małymi problemami (petycja fanów do Polsatu) Kevin towarzyszy nam na okrągło. Klimat Nowego Jorku, Central Park i genialni złodzieje – trzeba to zobaczyć!

The Christmas Shoes

OCENA IMDB: 6,9

Mało znany film, który jest chyba największym wyciskaczem łez, jeżeli chodzi o świąteczne filmy. W skrócie fabuła przedstawia się tak, że mały chłopiec, którego mama jest chora na raka zbiera pieniądze, żeby kupić jej buty, w których będzie pięknie wyglądać w niebie. Dobra muzyka, całkiem dobre aktorstwo i dużo śniegu tworzą niezapomniany klimat. Opowieść jest napisana bardzo zwięźle i na pewno nie jest to film dla osób, które nie chcą smucić się w święta.

Love Actually

OCENA IMDB: 7,7

To właśnie na tym filmie wzorowali się twórcy pierwszej części Listów do M. Kilka miłosnych historii splecionych w jedną całość na tle świąt Bożego Narodzenia. Zdania są podzielone. Niektórzy twierdzą, że Listy wypadły dużo lepiej. Inni natomiast uważają, że to właśnie Love Actually było lepszą pozycją. Musicie ocenić sami, jak dla mnie dobre kino i dobra obsada aktorska.

Just Friends

OCENA NA IMDB: 6,2

Ta komedia romantyczna nie należy do najambitniejszych filmów jakie miałem przyjemność zobaczyć. Mimo wszystko jest w niej świąteczny motyw i na pewno warto przy wolnym wieczorze rzucić okiem, gdyż film trwa jedynie półtorej godziny. Historia bardzo prosta. Chłopak jest zakochany w ładnej dziewczynie z liceum, jednak sam nie należy do najładniejszych i może liczyć tylko na przyjaźń. Ich drogi się rozchodzą, by spotkać znów po kilku latach. Wtedy okazuje się, że dziewczyna została w miejscu, a facet wyprzystojniał i stał się bogaty.

Christmas with the Kranks

OCENA NA IMDB: 5,9

Ten film to również telewizyjny standard jeśli chodzi o Boże Narodzenie. Jest to typowy umilacz czasu, przy wieszaniu bombek na choince. Nawet jak pominiecie jakiś fragment, to tak naprawdę niewiele to zmieni. Odmużdżająca komedia, która z pewnością na stałe zapisała się w zestawieniu filmów świątecznych. Polski tytuł – Święta Last Minute.

Pierwsza część wpisu: 6 filmów, które musisz obejrzeć w okresie Świąt Bożego Narodzenia cz.1

Artykuł 6 filmów, które musisz obejrzeć w okresie Świąt Bożego Narodzenia cz.2 pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

FILMY DLA PRAWDZIWYCH MĘŻCZYZN

ŚCIGANY (THE FUGITIVE)

Gdy myślisz o tym filmie, od razu na myśl przychodzi fantastyczny scenariusz, historia jest kompletna, opowiedziana w sposób taki, że lepiej zrobić się tego nie dało. Postacie, na które każdy powinien zwrócić uwagę, to na pewno główny bohater grany przez Harrisona Forda oraz postać, którą gra Tommy Lee Jones, szczególnie ta druga zasługuje na największą uwagę. Samuel Gerard (Tommy L. Jones) nie patyczkuje się z nikim w jakiejkolwiek sytuacji i jest bardzo dobrym liderem, przy okazji zachowuje ogromną klasę, jest dobrze ubrany i z pewnością jest to człowiek, który ma wielką charyzmę. Cała historia to wielka intryga, której finalny wydźwięk jest dosyć prosty: „nie poddawaj się i byle przed siebie, a jak zabraknie ci gruntu pod nogami – po prostu skocz w dół, może strach, doda ci skrzydeł.”

KASYNO (CASINO)
Ta pozycja musiała uzupełnić listę filmy dla prawdziwych mężczyzn. Typowy film dla facetów. Jest dobry alkohol, gangsterzy, hazard i piękne kobiety. Ten film nauczył mnie, że nikomu nie wolno ufać, nawet najlepszy przyjaciel, może okazać się twoim największym wrogiem. Dlatego po pierwsze – nie bądź naiwny i czytaj między wierszami, zawsze. Po drugie bacznie przyglądaj się kobiecie, którą sprowadzasz na stałe do swojego życia. Jeśli jesteś bogaty, to się nie żeń, bo prędzej czy później ci się to nie opłaci. Ginger (Sharone Stone) może i była piękna, ale była też zepsuta. Ace (Robert De Niro) strzelił sobie w kolano, zachował się jak naiwny dzieciak, kiedy to bezgranicznie w nią „zainwestował”, tylko z powodu jej urody. Włączcie ten film, a dowiecie się, o czym piszę i nie popełnicie podobnych błędów.

WILK Z WALL STREET (WOLF OF WALL STREET)
Gdy opowiesz komuś o historii Wilka z Wall Street, nie przyzna się, że też chciałby tak żyć. Dlaczego? Bo to aż tak rozpustna historia, że miło wspominać, ale wstyd opowiadać. Ja przyznaje, że gdybym na loterii wyciągnął kartę z napisem – żyjesz jak Jordan Belfort przez rok, to poszedłbym na to bez wahania. Ten film zawsze motywuje mnie do zarabiania pieniędzy. Nie groszy, tylko grubej kasy. Sprawia, że widzę swoje nowoczesne mieszkanie, Lamborghini w garażu i kilka kobiet w sypialni. Możecie mówić, że to próżne, ale dla mnie to brzmi po prostu jak fantastyczne życie, o którym mało osób marzy, a jeszcze mniej do niego dąży.

ZŁAP MNIE, JEŚLI POTRAFISZ (CATCH ME IF YOU CAN)
Kombinuj – tak powinno brzmieć hasło przewodnie tego filmu. Ten film nauczył mnie, że w życiu trzeba kombinować i nie ma sytuacji bez wyjścia. Jeśli opanujesz swoje emocje, będziesz przewidywał i myślał szybciej od innych, to jesteś w stanie ograć każdego. Nie ma osoby, której nie można zmanipulować i oszukać. Spryt to właśnie jedna z tych cech, której jestem bardzo świadomy. Gdybym dostał kartkę i długopis, a pani w szóstej klasie powiedziałaby „napisz kilka swoich zalet”, na pierwszym miejscu napisałbym „spryt”. Gdybym miał opisać kilka swoich historii, to myślę, że Frank Abagnale byłby dumny, a Hollywood stworzyłoby Catch Me If You Can 2. Zobacz ten film.

CASINO ROYALE
Powtórzę się, nie wiem po raz który na tym blogu, ale dla mnie to najlepszy Bond w historii. Ten film podobnie jak Wilk motywuje mnie, by dążyć do życia, które jest dostępne tylko dla nielicznych. W tym filmie jest wszystko, prawdziwy samiec alfa, którego możecie analizować przez bite trzy godziny, świetne ubrania z najlepszych marek świata, samochody, których nie miałeś nawet w garażu w Need For Speed, piękne kobiety w tym mężatki, encyklopedia mowy ciała, uwodzenie na najwyższym poziomie i tony klasy, która eksploduje w każdej sekundzie. Czy mógłbym bardziej zachęcić do obejrzenia tego arcydzieła?

PODZIEMNY KRĄG (FIGHT CLUB)
Film, od którego wszystko się zaczyna. Tyler Durden, którym każdy przez chwilę chciał być. Jeśli jesteś na zakręcie i wiesz, że przespałeś już kilka lat swojego życia, a na horyzoncie nie widać zmian na lepsze, to włącz ten film, nalej sobie whisky, pochłoń go, a potem ubierz skórę i idź zdobywać świat. Ten film ma ogromną moc motywacyjną, jest jak kilogramowy ciężarek, który spada ci na głowę i sprawia, że budzisz się z kilkuletniego snu, zadając sobie pytanie: „co ja kurwa robiłem przez cały ten czas?„. Jeśli jeszcze tego nie widziałeś, to jest to twój ostatni ratunek, to film, który absolutnie musi zobaczyć każdy mężczyzna, szczególnie w czasach, w których żyjemy. Wisienka na torcie, w której jest ładunek wybuchowy, który niszczy prawie idealne przyjęcie. Dokładnie tak bym go opisał. Mnie wciąż pytają, czy znałem, Tylera Durdena. Mówię, że tak, robimy razem mydło i dynamit każdej nocy.

To koniec zestawienia pt. Filmy dla prawdziwych mężczyzn. Teraz wypad do sklepu po jakieś fit przekąski w postaci batonów Go On, trochę owoców, zróbcie pankejki i chłońcie wiedzę. Miłego oglądania!

Artykuł 6 filmów, które powinien zobaczyć każdy mężczyzna pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.

Dawno nie miałem w rękach lepszej książki niż „Prawdziwy Gangster”, a bardzo możliwe, że nigdy nie miałem lepszej. To ta pozycja, która jest u mnie na półce w miejscu honorowym, dzieło kompletne, napisane przez zawodowego pisarza Evana Wrighta na podstawie opowieści jednego z największych gangsterów lat 70 i 80 – Jona Robertsa. To musiało się udać.

Pozycja trafia w mój gust pod każdym względem. Jest to połączenie Wilka z Wall Street, Ojca Chrzestnego i Kasyna (1999) w jednym. Przemoc to najlepsze słowo podsumowujące całą książkę. Na każdej kartce, znajdują się hektolitry przemocy, brudnego świata, którego nie znajdziemy w bajkach Disneya, być może dlatego, że świat Prawdziwego Gangstera został oparty na faktach i jest prawdziwy.

Autobiografia określana jest jako spowiedź kokainowego kowboja, którym jest główny bohater – Jon Roberts. Ojciec Jona był mafiosem rodem z Chłopców z ferajny. Jon Roberts był po raz pierwszy świadkiem morderstwa, gdy miał siedem lat. Sam nauczył się zabijać w Wietnamie. Jako dorosły człowiek był żołnierzem mafii w nowojorskich klubach, gdzie poznał Bruce’a Lee, uratował z rąk porywaczy Jimiego Hendrixa i spędził noc z dziewczyną Bonda (mając nieco ponad 20 lat). Kolejnym etapem kariery Robertsa było wejście w biznes narkotykowy. Jego dostawcą był najsłynniejszy narkotykowy baron Pablo Escobar, a klientami – największe gwiazdy.

Cała treść tej pozycji zdecydowanie podkreśla zasadę, że w życiu liczą się trzy rzeczy – kobiety, pieniądze i sława. Dla kogoś takiego jak Jon nie ma rzeczy nie do załatwienia, nie ma też ludzi, których należy się bać – można wszystko, wszystkie chwyty są dozwolone. Jeśli ktoś cię wkurwił, idziesz do odpowiedniego człowieka, który zbierze odpowiednich ludzi i spali dom tego nieszczęśnika. Jeśli ktoś chce się ciebie pozbyć, to nie może, bo chodzi za tobą goryl z WWE (dawnego WWF) – The Thing, który naładowany kokainą jest gotowy na piętnaście rund walki, ze zmutowanym aligatorem. A jeśli nudzisz się sobotnim popołudniem w swojej willi z basenem, możesz zawsze zadzwonić po drużynę Packersów, którzy na dzień przed Super Bowl przyjadą do ciebie na chatę z dziwkami i zrobią sobie z mózgu fistaszki, wciągając tyle kresek mety, ile tylko będzie na stole, a potem na drugi dzień… wygrają Super Bowl.

Już na początku po przeczytaniu pierwszych rozdziałów i opisu wojny w Wietnamie miałem mózg na ścianie, podobnie jak Jon Roberts, który przez wybuch bomby stracił kawałek głowy, który został potem zastąpiony metalową płytką. Pourywane nogi i ręce latają w powietrzu, nie chcecie nawet wiedzieć, co robiło się z żółtkami, którzy zostali pojmani. To nie jest wojna w Wietnamie z Forresta Gumpa. Jeśli człowiek przeżyje coś takiego, to myślę, że puszczają mu już wszelkie hamulce, albo po prostu mu odbija i zaczyna się psychiczna równia pochyła. Jon należał do tych pierwszych. Gdy czytasz takie fragmenty jak ten o Wietnamie, uświadamiasz sobie, że Boga nie ma.

„Zaczęliśmy od wycinania małych plasterków skóry z głowy gościa. Tniesz jego klatkę piersiową, plecy, brzuch. Pozwalasz, żeby jelita wypłynęły i zwisały mu przed twarzą. Przesuwasz się w górę. Może to trwać godzinami. W końcu całe ciało zaczyna wysuwać się ze skóry. Nawet jeśli jego kostki są przywiązane do drzewa, wszystko się wyślizguje.”

Po przeczytaniu tego dzieła wiem, że nie znam żadnego innego tak twardego gościa, jak Jon. Superman i Batman razem wzięci to przy nim nic. Jemu jest wszystko jedno, brak skrupułów, brak sumienia, socjopata i psychopata w jednym. Zapomnij o zastraszeniu kogoś takiego, to awykonalne.

Ciekawie jest także ujęty wątek kobiet, których Roberts miał całe mnóstwo. Co ciekawe poznawał je wszędzie. Na ulicy, w klubie, wyścigach konnych – nie miało to znaczenia. Cechowała go ogromna pewność siebie, niczego nie zakładał, nie kalkulował, po prostu podchodził do kobiety i nic więcej go nie interesowało. Za jego pewnością siebie z kobietami, stała bardzo wysoka pozycja społeczna i pieniądze. Miał niezliczoną ilość najlepszych samochodów, które jego specjalny mechanik tuningował tak, by były jeszcze szybsze niż przedtem. Pieprzył dziewczynę Bonda, pieprzył piękne kobiety wszędzie, w hotelach, w ubikacjach restauracji i domach ich mężów. Raz dziewczyna, której chłopak był w pokoju obok, zrobiła mu loda, bo chciała zachować swoją działkę pieniędzy. Bywało też tak, że zazdrosna kochanka zostawiła Robertsa w windzie hotelu bez ubrań. Myślicie, że to wszystko Science-Fiction? Nie, to prawdziwy świat.

Cóż, mam jeszcze ponad rok czasu, żeby przelecieć dziewczynę Bonda.

„Phyliss lubiła spać do późna, więc często sam chodziłem rano do Serendipity. Siedzę tam któregoś ranka, jem mój francuski tost, a przy stoliku obok siedzi dziewczyna, którą widziałem w filmach. W jednym z nich grała dziewczynę Jamesa Bonda. Była boginią, a ja byłem zwykłym dwudziestodwulatkiem, ale i tak postanowiłem spróbować.
– Przepraszam, że przeszkadzam, ale nie mogłem się powstrzymać od przywitania się, bo jesteś absolutnie boska – powiedziałem.
Uśmiechnęła się. (…)
Idziemy do Serendipity. Zamawiamy francuskie tosty z kremowym serkiem. Mam na nią ochotę. Odgryza kawałek tosta, a pieprzony serek pływa jej obok ust. Zaczyna się śmiać.
– Wystarczy – mówię jej. – Idziesz ze mną.
– Co?
– Jesteś brudna.
Wciągam ją do toalety. Gdy tylko zamykam za sobą drzwi, podnoszę ją i sadzam na umywalce, rozkładając jej nogi.
– Nikt tego wcześniej nie robił – mówi.
– Nie obchodzi mnie, co ktokolwiek zrobił w całym twoim pieprzonym życiu.”

Co jakiś czas dostajemy także krótki instruktaż od naszego gangstera na dowolny temat. Na przykład: jak poprawnie kopać ludzi albo co zrobić, kiedy celuje do ciebie facet z pistoletu, a ty nie masz gdzie się ukryć. W pierwszym przypadku należy kopać, nie używając przy tym palców, bo możemy je połamać, a ciężko będzie uciekać z połamanymi palcami w razie problemów. Natomiast w drugim, najlepszym rozwiązaniem jest rzucenie się w kierunku gościa z bronią. Gdy zaczniemy uciekać strzeli nam w plecy, a gdy pobiegniemy w jego stronę, może zacząć panikować, a wtedy wyrwiemy mu broń z ręki i zmiażdżymy twarz kolbą. Tak, tego uczy ta książka.

„Nie przyznam się, że zatłukłem gościa w stroju safari na śmierć. Ale kiedy z nim skończyłem, połowa jego mózgu była w rynsztoku.”

Co chwilę jesteśmy także na uroczystych imprezach, na których w jednym pokoju kilkadziesiąt dziwek rypie się na wszystkie sposoby, poznajemy największe gangsterskie sławy, Maxa Mermelsteina, Pablo Escobara czy Dona Ochoe. Co więcej, dowiadujemy się, że tak naprawdę nie byli takimi kozakami, za jakich uchodzili, a już na pewno Max był totalnym frajerem, który bał się własnego cienia. Od samego początku obserwujemy wspinaczkę Jona na szczyty zła i narkotykowego przemysłu, to taki Heisenberg, tyle że dziesięć razy gorszy od WW.

Chcesz zaplanować morderstwo od A-Z? Chcesz kogoś zabić i nie wiesz jak pozbyć się ciała, żeby nigdy nikt go nie odnalazł? Ta książka jest dla ciebie.

*

Na domiar złego podsumowanie tego wszystkiego ma bardzo jednogłośny wydźwięk, który uświadamia nam, że nie ma sprawiedliwości na tym świecie. Książka uczy nas, że często w życiu opłaca się bycie skurwielem, a dobro wygrywa ze złem tylko w sadze Gwiezdnych Wojen.

Dla każdego faceta, który nie wie czego, chce od życia i którego nawet nie stać na podejście do kobiety, która mu się podoba – pozycja obowiązkowa. Może ta książka, zrobi z was prawdziwych facetów.

Artykuł „Prawdziwy Gangster”, czyli zło zawsze zwycięża pochodzi z serwisu Męski blog - Relacje DM - blog dla mężczyzn | DAVID-DURDEN.pl.